We're the Millers (2013)

English Here ... 

Genre
: Komedie
Land
: USA

Cast :
Jason Sudeikis : David Burke
Jennifer Aniston : Rose O'Reilly
Emma Roberts : Casey Mathis
Will Poulter : Kenny Rossmore

Regisseur :
Rawson Marshall Thurber

Korte Inhoud
David Burke is een kleinschalige drugsdealer die het houdt bij het handelen met volwassenen en dus absoluut niet in zee gaat met de jeugd. Alles gaat van een leien dakje, tot hij onverwachts genoodzaakt is voor het grote geld te gaan. David besluit op een slimme en valse manier een gezin te stichten met de buren, wat deel uitmaakt van een plan, om een grote hoeveelheid wiet de VS in te smokkelen vanuit Mexico.
Mijn mening
Quote 

You can buy a house and run away from it.

Als ik het rijtje komedies afloop die ik recent heb gekeken (Pain & Gain, The Internship en The Heat) sluit deze film er wonderwel perfect bij. Een film waar ik van verwachtte dat het wel een ontspannend avondje filmpje kijken zou worden en wat me na weeral een stressvolle week zou doen ontspannen door het produceren van een aaneenschakeling van ontladende lachsalvo's. Zoals bij de opgesomde overige films bleven deze lachsaldo's spijtig genoeg weeral uit.
Ik vond het bij momenten wel een leuke film met soms spitsvondige one-liners en grappige situaties, maar dit werd teveel overschaduwd door redelijk platvloerse en ronduit belachelijke conversaties. Gemiddeld entertainment gehalte met soms een gevoel dat de schrijvers van het script zich er wel enorm makkelijk vanaf wilde maken door gebruik te maken van afgezaagde grollen die reeds meermaals in andere films gebruikt werden. Dat sex-getinte conversaties bij de meeste mensen grappig overkomen (en meestal ook bij mij) is begrijpelijk om dit dan ook uit te buiten. Maar je moet niet overdrijven! Als je de zoveelste insinuatie op het begrip "penis" (en aanverwante handelingen) hebt gebruikt, is het meer slaapverwekkend dan grappig. Het was inderdaad een "Meet the Fockers"-imitatie , maar dan met de "Brady Bunch" familie. Ik vind het altijd sowieso al vreemd als ik meer moet lachen met de bloopers bij de aftiteling dan met de film zelf.
Aan de cast ligt het niet. Ik vind ze bijna allemaal meesterlijk hoe ze hun personage neerzetten. Jason Sudeikis liet me niet direct een belletje rinkelen, maar hij speelde ook in "Movie 43" een klein rolletje. En dat is nu eens een film dat ik klasseer bij de grootste misbaksels op cinema-gebied ooit geproduceerd. Weeral een bewijs dat dit totaal niks te betekenen heeft, want hij speelt hier een glansrol met soms perfecte timing. Jennifer Anniston zal bij mij nooit dat juk kunnen afwerpen dat ze meegekregen heeft van "Friends". Alhoewel ze in deze film er bijna toch in slaagde om niet over te komen als de als-ik-vreselijk-kwaad-ben-begin-ik-enerverend-te-stampvoeten-Rachel. Ze trakteert ons dan ook nog op een zinnenprikkelende strip-scene waar uit blijkt dat ze er voor haar 44 nog uitermate sensueel uitziet met niet onaardige rondingen. (Sla je voor de kop Brad dat je dit hebt laten gaan en nu opgescheept zit met tuit-lip A.Jolie). Emma Roberts was het niet zo grappig gedeelte van de kunstmatige familie, maar dat had meer te maken met de complete achtergrond van het personage.
En dan kom je bij de uitblinkers voor mij. En dat is in de eerste plaats Will Poulter. Hilarische momenten en een schitterende mimiek dat deze kerel beheerste. Mijn favoriete moment (en het eerste waar ik over moest gniffelen) is het TLC-moment met "Chasing Waterfalls". Als het volgens het script was, hoedje af hoe hij het bracht. Was dit een plotse ingeving en pure improvisatie, dan noem ik de man geniaal. Voor mij de redder van deze film. Zonder de nerdy,droge en "dom rond zich heenkijkende" Kenny zou dit een totaal betekenisloze film zijn.
En in de tweede plaats "Scottie P.". Een verwaarloosbare rol , maar zo hilarisch en stupide. Ze hadden zijn scenes beter in de aanloop van de film moeten plaatsen en dan op dit elan verder gegaan.
En dan de meest ergerlijke rollen waren voor mij Kathryn Hahn die me telkens deed denken aan Kitty Forman, de moeder uit "That 70's show" die me steeds weer op mijn zenuwen werkte met dat hyperkinetisch gekir. En Ed Helms zou ik met plezier een paar keer met die ijssculptuur op zijn tronie geslagen hebben om hem daarna aan zijn orka te voeren. Wat een irritant ettertje was me dat.

Kleine randvermelding voor Molly C. Quinn om dat het zo een feeërieke verschijning was.

Een film dus zonder verrassingen en een voorspelbaar verloop, met zijn sterke en grappige momenten, maar over het algemeen flauwe inhoud. In ieder geval toch iets beter dan de meeste crap die ik de laatste tijd heb moeten aanschouwen.

Het verdict 4 /10
Links : IMDB , Moviemeter
Share on Google Plus

About Peter Pluymers

I'm Peter, 49 years and living in Belgium. I'm married with Veronika and together we have two lovely kids , Karolien (5y) and Filip (3y) I'm a big movie-fan. That's why I created a blog on blogger. It's fun writing for it. This is the adress and here you'll find the English version. Day by day you'll see new movies being added to it. A suggestion or a correction is always welcome, since my English isn't that perfect :)
    Blogger Comment
    Facebook Comment

0 reacties :

Een reactie plaatsen